yara çok.
uyuyunca geçmeyen yaralar var.
kesik kesik ağlayanlar, bunu anlar.
karanlıktan korkan, köpekleri sevenler,
tamamlanmayanlar
tamamlanmayacaklar.
soğuk bir rüya gibi gezenler
duasız kalanlar, bunu anlar.
camlarıma hafif bir yağmur vuruyor bu gece, bütün evi temizledim, güzel yemekler hazırladım, keyifle yedim. Son günlerim hep bu şekilde geçiyor, ancak akşamın bir saatinde çöken hüznüme engel olamıyorum. İçimin neye burkulduğunu bulabilsem, belki de iyileştirebilirim onu.
Kalbimi kırabilecek şeylere bakıyorum sonra, içimde tuttuğum, gitmesine izin vermediğim onlarca öfkeye, kırgınlığa. Üstelik çoğu bana bile ait değil. Binlerce anının, acının, yaranın yasını sahipleri unutmuşken ben bir nöbetteyim sanki.
bırakmanın zamanı şimdi, eskileri uğurlamanın, kalbimin üstündeki ağırlıklardan kurtulmanın, ben olmanın, benle tanışmanın ve benimle barışmanın.
